9 Ağustos 2012 Perşembe

yokmuş gibi


İç içe geçmiş odalar.Her biri bir öncekinden daha güvenli. Kendime hep böyle diyorum en son odaya gelene kadar.Ama yalanmış.İnsan ne kadar çok güvenirse o kadar çok inanırmış ya bende inandım en başta.Kilitleri kolayca açılıyor odaların.Bir fiske vuruşu ile,bir rüzgar sesi ile..bir ahh ile..
Korkuyorum, en pis korkularım bunlar.Her yanımdan tutuyor kitliyor beni kendime.Ben zaten güçsüzüm kaçamam ki ! Biliyorum o kendini kahraman gibi gösterecek ya bende en acınası tutsak olacağım.Hikaye ta başta böyleydi .Herkes biliyordu .Yine de yokmuş gibi davranmak belki de bir şeyleri düzeltebilir umuduyla..


susmak güzel

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...