29 Kasım 2012 Perşembe

gece notu /içsel aforizma



bilmiyorum.hiç bir şeyden haber alamıyorum.mesela kendimden uzun süredir . nasıldım .ne giymiştim.ne yemiştim.ne okuyordum. en son bir çok kitap görmüştüm masada.içlerinden birini yarım bırakmıştım.diğerlerini bilmiyorum.pencere ise hafif aralıklıydı.biraz bunalmıştım.sonra karşı dairede ki adamın balkondan bana baktığını görünce rahatsız olup hızlıca kapatmıştım perdeyi.pencere hala açıktı .o havaya ihtiyacım vardı.rüzgar o perdeyi açmadan bana doğru esmeliydi.ve esiyordu.o kadar kuvvetliydi işte.şimdi  kendimden kat be kat  milyonlarca yıl uzaktayım.birinin beni gelip almasını  bekliyorum.hiç gitmeyecek birinin.buna ihtiyacım var.
yazarın dediği gibiydin belki de .her şeyden sıkılan biri.Ve böyle başlıyordu her yerde mutsuzluk. Ve mutsuzluk büyük bir umut gibi çekiyor kendine beni. Değişiyorum ve çoğalıyorum gibi. Tek büyük doğrunun yarım dilimi o… Ben, kutsal bir bahaneyim , belki de bir sığınağım kendime.bilemiyorum ....öyle bir şey işte..


susmak güzel


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...