20 Şubat 2013 Çarşamba

bana bir şeyleri hatırlatıp durma...



Bir insan görüyorum yüzü net değil ,yüzünü görmek istiyorum,kim olduğunu bilmek.Neden hep sen,neden ben Üzgündüm ,o eski binanın yıkıntılarında .O ev bir zamanlar yaşıyordu ,bir rengi vardı .Çıkaramıyorum.Bir kadın vardı,yeni bebeği olmuştu.Bir gün kapımı çaldı.Çok mahcup duruyordu,bu kadar utangaç birini daha önce hiç görmemiştim.Yabancı olmanın verdiği bir histi belki de.İri gözleri vardı,iri ve kahverengi.Bembeyaz bir teni.Bana baktı ,şey bebeğim çok küçük onu yıkamak istiyorum ama korkuyorum bana yardım eder misiniz ?.Gülümsedim ve elbette  neden olmasın.Hemen evine geçtik.O minik suratı görünce nasılda içim huzurla dolmuştu.Minik meleğin kucağıma aldım ,sevdim.öptüm.Sonra odanın içinde ki küçük küvette yıkamaya başladım.O kadar minikti ki elimde kayıp gitmesi an meselesiydi.Ama alışkındım kendi çocuklarımı bu kadar ufakken ben yıkamıştım.O günden sonra çok iyi arkadaş olduk.Sevmiştim o kızı sanırım o da beni Niye yazdım şimdi ben bunu,mesele bu değil ki.Mesele sendin.Seni görüyorum o yıkıntıların arasında ama yüzün yok.Bir yüzün olmalı değil mi ? veya bir adın.Sana ne dememi istiyorsun.Gelip gelip gidiyorsun .Sahi söyler misin ?
Beni mi  istiyorsun ,beni mi  özlüyorsun ,benim yanımda  mı delirmek istiyorsun.Bir şey var biliyorum,hiç bir şey istemiyorsan bile bana bir şeyleri hatırlatıp durma....

1 yorum:

  1. siz hatırlayabildiğiniz sürece, o hatırlatmaya devam edecek

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...