29 Eylül 2014 Pazartesi

"Oshin"



Bu filmi dün akşam oğlumla beraber izledim. Film bittikten sonra baktım ki ağlıyor, yüzüne şefkatle baktım ve  "nasıl güzel miydi bebeğim?" diye sordum. O ıslak ıslak kahverengi gözleriyle bana bakıp; "anne bir daha seninle film izlemeyeceğim, sen en başından beri ağlıyorsun senin yüzünden kendimi zor tuttum ama gördüğün gibi beceremedim," dedi. Gülümsedim, çünkü biliyorum ki sorun benim ağlak biri olmam değil kendisi de aşırı duygusal bir çocuk sadece büyüdüğü için ağlamayı çocukça buluyor. Yine de ne zaman "gel şu filmi beraber izleyelim aşkım,"desem, kıramaz izler benimle.


Film gerçek hayattan uyarlanmış, küçük bir çocuğun başından geçen acıklı bir hikaye. Konusu bir yana, karakterler rolünü o kadar sahici oynamış ki etkilenmemek mümkün değil. Fakirlik, çaresizlik, hayal kırıklığı ve tükenen umutlar bir tema olarak işlense de,ana konu tüm bunlara karşı hala hayata karşı sağlam ve dik durabilmek. Ve her ne pahasına olursa olsun dürüst kalabilmek.
Oysa şimdi öyle bir zamanda yaşıyoruz ki insanı insan yapan bu yüce erdemlerin, insanoğlu için hiçbir önemi kalmadığını ve bu erdemlerin sadece bir hayal ürünü olduğunu görmek ne acı...


susmak güzel


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...