14 Eylül 2014 Pazar

öylesine


Bugün yataktan zar zor kalktım. Dünden beri belimdeki romatizma ağrı geçmek bilmedi. Yarın da okullar açılıyor. Offf hep böyle kritik zamanlar bir şeyler çıkıyor. Ağrı kesicilerde bir fayda etmiyor. Yürümek şurada dursun kıçımı dahi oynatamıyorum. Çok acıyor, sanki bütün damarlarım çekiliyor gibi. Yarın ilk iş yakı aldırmak o da fayda etmezse iğne vurduracağım. Aslında zamanı değildi. Neden bu kadar erken başladı anlamadım. Genellikle kış aylarında çekerim bu ağrıyı. Şu son bir ay sıcaklardan dolayı çok terlediğim için ve klimanın altında çok sık kaldığım için olsa gerek.

Ben romatizma rahatsızlığını ilk kez 11 yaşında oldum. Bu hastalığa bir kere bulaştın mı bir daha kurtulamazsın. Babamdan biliyorum, aynı rahatsızlık onda da var. Belirsiz aralıklarla nüksediyor.
Çocukluğumda yazları evimiz çok sıcak olduğu için damda uyurduk. Annem bir de cibinlik kurardı yatağımıza, uyurken sinek ısırmasın diye.
Bir gün hiç unutmam, haziran ya da temmuz ayıydı sanırım; sabah şiddetli bir ağrı ile uyandım.Belimde aşağı sanki çivi batırıyorlarmış gibiydi. "Anneeeee," diye bir çığlık kopardım. Sağıma baktım soluma baktım annemden eser yok. Evin içinde uyuduğunu düşünüp ,merdiven başına kadar yürüyüp bağırmayı düşündüm. Ağlayarak ayağa kalktım, canım o kadar acıyordu ki, bu yaşta bile katlanamaz iken o yaşta nasıl dayanmışım şimdi düşününce  hayret ettim. Bir yandan "Anneeee," diye bağırıyor bir yandan  yürümek şurada dursun sürünerek merdivenden aşağı inmeye çalışıyordum. Gözyaşlarım sular seller gibi akıyor. "Neden beni duymuyorsun anneeee kalk yüreyemiyorum," Aşağı inmeme bir bir kaç basamak kalmıştı ki annem kapının aralığından uykulu bir şekilde "Ne  bağırıyorsun sabah sabah mahalleyi ayağa kaldırdın," demez mi. "Anne canım acıyor yüreyemiyorum, görmüyor musun?". Annem sanırım o yaşta bir çocuğun hiç sebep yokken yürüyememesine anlam verememiş olacak ki soğukkanlı bir tavırla ;"bir şey olmaz bacaklarına kramp girmiştir, geçer birazdan," dedi. Ben de tabi annemin sözüne inanarak içeriye girip yatağıma uzandıktan sonra acımın geçmesini bekledim. Ama nerede, saatler geçiyor ama acım bir türlü geçmek bilmiyordu.
Annem işin ciddiyetini çok geç anladıktan sonra beni hastaneye götürdü. Doktor uzun bir muayeneden sonra romatizma teşhisini koydu. İğneler ,ilaçlar ve bir hafta yatak istirahatinden sonra eski halime döndüm. Dönmesine döndüm ama hala o zamandan beri bazı zamanlar tekrar aynı acıyı yaşarım.
Yarından sonra günler çok dolu olacak, offf  inşallah tez zamanda geçer yoksa halim duman.Şimdi sıcak bir banyo yapacağım ardından sıcak bir çay ve ilaçtan sonra umarım uyurum. Umarım....




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...